The Twilight Saga: New Moon

แวมไพร์ ทไวไลท์ 2 นิวมูน

เมื่อ Bella และ Edward ตกลงใจที่จะคบหากันได้ ทุกอย่างรอบตัวก็ดูจะสวยงามมีความหมายขึ้นมา แต่ทว่าถ้าช่วงแรกรักต้องถูกแทนที่ด้วยความร้าวฉานและระยะทางล่ะ? นั่นก็คือ เมื่อเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยให้คนในครอบครัวของ Edward กระหายเลือดของ Bella ขึ้นมา แม้จะเป็นช่วงอึดใจ แต่ความรู้สึกหวาดกลัวต่อความเป็นผีดูดเลือดของตัวเองและครอบครัวของ Edward ที่อาจจะหลงลืมทำร้าย Bella ก็ถูกจุดขึ้นมา และทำให้ครอบครัว Edward เลือกที่จะย้ายบ้านหายไปโดยมองเห็นว่าเป็นทางเลือกเดียวที่จะปกป้อง Bella ไว้ได้

ยิ่งมีช่วงเวลาที่ดีร่วมกันมากเท่าไหร่ ก็ทำให้ช่วงเวลาที่ปราศจากกันทรมานมากขึ้นเท่านั้น และการลาจากของ Edward ก็ส่งผลร้ายต่อ Bella อย่างเหลือเกิน ชีวิตที่ถูกเติมให้เต็มได้โดยคนคนเดียวในโลกในสายตาของ Bella พังทลายลง และไม่มีอะไรมีความหมายสำหรับเธออีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม ในที่สุด Bella ก็ค้นพบทางออกในการเยียวยาตัวเองกับการไปมาหาสู่กับ Jacob หนุ่มน้อยชาวอินเดียนแดงที่หลงรักเธออย่างหมดใจ หาก Jacob ก็ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา หากแต่เป็น werewolf ที่เป็นศัตรูร้ายกับผีดูดเลือด แล้ว Bella จะตัดสินใจทำอย่างไร?

บทบาทหน้าที่ของผู้บริหารระดับสูง

                               รองศาสตราจารย์เทื้อน ทองแก้ว

                     มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต

          ผู้บริหารระดับสูงถือว่าเป็นกลุ่มบุคคลที่มีความสำคัญต่อองค์กรหรือหน่วยงาน เป็นผู้รับผิดชอบต่อความสำเร็จหรือความล้มเหลวขององค์กร ผู้บริหารที่เฉลียวฉลาด บริหารงานเก่ง มนุษยสัมพันธ์ดี มีวิสัยทัศน์กว้างไกล มีกลยุทธ์ที่ดีย่อมได้เปรียบกว่าองค์กรที่มีผู้บริหารที่มีความสามารถที่น้อยกว่า การพัฒนาตนเองของนักบริหารระดับสูง  จึงมีความจำเป็น โดยเฉพาะการเรียนรู้บทบาทหน้าที่ของตนเอง เพื่อจะได้ปฏิบัติงานได้อย่างเต็มที่ เต็มกำลัง เต็มความสามารถ ซึ่งจะส่งผลต่อความสำเร็จขององค์กร เพราะความอยู่รอดขององค์กร เป็นหน้าที่เบื้องต้นของนักบริหารระดับสูง

หลักคิดเกี่ยวกับบทบาทหน้าที่ของผู้บริหารระดับสูง

            มินทซ์เบอร์ก (Mintzberg, 1973) และยุคล์ (Yukl, 1989) ได้ให้หลักคิดเกี่ยวกับบทบาทของผู้บริหารระดับสูงไว้คล้ายคลึงกัน สรุปได้ดังนี้

1.      บทบาทในด้านสัมพันธ์ระหว่างกัน (Interpersonal Role)

หมายถึง บทบาทของผู้บริหารในการสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ (networking) กับบุคคลอื่น ซึ่งผู้บริหารจะต้องมีทักษะด้านมนุษยสัมพันธ์ ซึ่งเป็นไปตามบทบาทหน้าที่ ประกอบด้วยลักษณะสำคัญ คือ

1.1 บทบาทในการเป็นประธานในพิธีต่างๆ (Figurehead Role) เป็นผู้แทนของหน่วยงานในการเข้าร่วมประชุม และบางโอกาสจะได้รับเชิญให้เป็นวิทยากรบรรยายภายหลังเป็นประธานในพิธีเปิด

1.2 บทบาทในการเป็นผู้นำองค์กร (Leader Role) ผู้บริหารจะเป็นผู้นำทางความคิด นำทางวิสัยทัศน์ กล้าคิด กล้าตัดสินใจ รวมทั้งการแสดงตนทั้งการพูดและการกระทำให้เห็นบทบาทที่โดดเด่น ซึ่งจะมีความสามารถในการสร้างแรงจูงใจ (Motivating) ให้บุคคลมีความกระตือรือร้นในการทำงานด้วยความรับผิดชอบ มีความสามารถในการวางแผน สามารถแปลง    กลยุทธ์ไปสู่แผนงาน (แผนปฏิบัติงาน)

                        ผู้บริหารจึงจำเป็นต้องพัฒนาขีดความสามารถของตนเองให้เป็นผู้นำ อาจเริ่มจากการพัฒนาขีดความสามารถในการจัดการของตนเอง (Management Oneself) และการจัดการทำงานให้เป็นที่พึงพอใจของผู้บังคับบัญชา (Managing Your Boss)

1.3 บทบาทในการเป็นสื่อกลาง (Liaison Role) ผู้บริหารจะเป็นนักสื่อสาร ทำหน้าที่เป็นสื่อกลางในการทำความเข้าใจกับบุคคลทุกฝ่าย ทั้งบุคคลภายในองค์กรและบุคคลภายนอก

                        การทำหน้าที่เป็นสื่อกลางกับบุคคลในองค์กรเป็นการประสานสัมพันธ์สร้างความเข้าใจกับบุคคลภายใน ให้เข้าใจนโยบาย เป้าหมาย และวิธีการปฏิบัติ ซึ่งอาจดำเนินการด้วยวิธีการให้ได้ใจ ให้บุคคลภายในผูกพันรักองค์กร และให้ความร่วมมือกับผู้บริหาร ความสำเร็จของการบริหารงาน อยู่ที่ความร่วมมือของทุกคนในองค์กร การประชาสัมพันธ์ การสร้างสื่อกลางให้เข้าใจตรงกันเป็นเรื่องสำคัญ เรื่องนี้ต้องอาศัยผู้บริหารที่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี “การขาด           มนุษยสัมพันธ์ ไม่อาจทดแทนได้ด้วยความสามารถของผู้บริหารที่เก่งกาจ”

                        สำหรับบุคคลภายนอก คือ การสร้างพันธมิตรหรือการสร้างเครือข่าย (networking) ภายนอก การมีเครือข่ายจะช่วยให้ลดเวลา ลดค่าใช้จ่าย เพราะมีเครือข่ายช่วยเหลือ สนับสนุน ถือว่าเป็นการพึ่งพากัน จะช่วยให้งานขององค์กรสำเร็จ เครือข่ายภายนอกอาจเป็นเครือข่ายทั้งภายในประเทศและต่างประเทศ เนื่องจากคนต้องพึ่งพากันดังคำกล่าว

                        “ช่างกลึงพึ่งช่างชัก          ช่างสลักพึ่งช่างเขียน

                         ช่างรู้พึ่งช่างเรียน            ช่างติเตียนไม่ต้องพึ่งใคร”

2.      บทบาทในด้านข้อมูล (Information Role)

บทบาทในด้านนี้คือ การมีข้อมูลขององค์กรครบถ้วน ทั้งข้อมูลบุคคล การเงิน วัสดุครุภัณฑ์ และอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ทั้งข้อมูลในอดีตและแผนงานในอนาคต ผู้บริหารจึงต้องมีข้อมูลที่เก็บรวบรวมไว้เป็นระบบ  สามารถนำมาตรวจสอบ อ้างอิง และตัดสินใจได้ทันที นักธุรกิจหรือผู้บริหารระดับสูงจะจัดทำห้องปฏิบัติการข้อมูล เป็นห้องประชุมที่มีข้อมูลเก็บไว้ในระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ ที่ก้าวหน้าอาจทำเป็นห้องพิเศษมีข้อมูลแต่ละด้าน เช่น ด้านการเงิน ข้อมูลภายนอก ที่เรียกย่อๆ ว่า MC (Management Cockpit)

ในด้านข้อมูลนี้ ผู้บริหารจึงต้องมีบทบาทในการรวบรวมข้อมูลทั้งข้อมูลที่เป็นทางการและข้อมูลที่ไม่เป็นทางการ ทุกชนิดที่เกี่ยวข้องกับองค์กร ประกอบด้วย

2.1 บทบาทในการรวบรวมข้อมูล (Monitor Role) ในวิทยาการสมัยใหม่ที่เรียกว่า การรวบรวมข้อมูลเพื่อให้เป็นความรู้สำหรับผู้บริหาร (Tacit Knowledge) จากการอ่านหนังสือ จากการอ่านรายงาน บทสรุป บันทึกข้อความ รวมทั้งการพูดคุยกับบุคคลภายในและภายนอกองค์กร

2.2 บทบาทการแจกจ่ายข้อมูล (Disseminator Role) เป้าหมายสำคัญในเรื่องนี้ คือ ต้องการให้ทุกคนรู้เป้าหมาย นโยบาย แนวทางและวิธีการทำงานให้ประสบความสำเร็จ ทุกคนในองค์กรจำเป็นต้องรู้ข้อมูล รู้เป้าหมายซึ่งเป็นความต้องการของผู้บริหาร ผู้บริหารจึงต้อง                มีความสามารถในการถ่ายทอดข้อมูลสาระสำคัญและความต้องการ กระจายการรับรู้และเข้าใจไปทั่วทุกคน เป็นความรู้ที่เผยแพร่ออกไปจากผู้บริหารที่เรียกว่า Explicit Knowledge

2.3 บทบาทในการให้ข้อมูลหรือโฆษก (Spokesman Role) เป็นบทบาทของนักสื่อสาร โดยการใช้ศิลปะของการสื่อสาร การชี้แจง ทำความเข้าใจ การตอบคำถามของทุกคนที่ต้องการรู้ หรือข้องใจ ให้ข้อมูลที่ตรงกับความต้องการ คลี่คลายความคับข้องใจ

3.      บทบาทในการตัดสินใจ (Decision Role)

บทบาทในการตัดสินใจ ถือว่าเป็นบทบาทหลักของผู้บริหารระดับสูง ยิ่งสูงมากยิ่งต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญๆ หรือบางทีก็เป็นเรื่องยากๆ ผู้บริหารที่เก่ง คือ ผู้บริหารที่ตัดสินใจเร็วและถูกต้อง เป็นการตัดสินใจทางรุก ความสามารถส่วนนี้อาจขึ้นอยู่กับความรู้ดี ข้อมูลดี และมีประสบการณ์ ดังคำที่ว่า (Rogers and Blenko, 2006; p53)

“ทุกความสำเร็จ หรือข้อผิดพลาด ทุกโอกาส หรือพลาดโอกาสมาจากการตัดสินใจ”

“การตัดสินใจที่ดี และบังเกิดผลรวดเร็ว คือ เครื่องหมายแสดงถึงองค์กรที่มีสมรรถนะสูง”

การตัดสินใจในทางรุก (Proactive Decision) จะมีแนวทาง 3 ประการ คือ

3.1 บทบาทเป็นผู้ริเริ่มกิจการ (Entrepreneur Role) หมายถึง บทบาทในการทำหน้าที่ริเริ่ม หรือออกแบบการเปลี่ยนแปลงวิธีการทำงาน กิจกรรมใหม่ หรือการปรับปรุงให้ดีขึ้น เปลี่ยนกิจการใหม่ พัฒนาสินค้าตัวใหม่ เพื่อการขยายกิจการหรือการตลาด ซึ่งผู้บริหารจะต้องมีวิสัยทัศน์ (vision) และมีความกล้าในการตัดสินใจ มีความคิดใหม่สร้างงานใหม่ ๆ เสมอ

3.2 บทบาทเป็นนักแก้ปัญหา (Disturbance – handler Role) ผู้บริหารจะต้องเผชิญกับปัญหาตลอดเวลา ทุกวันและเกือบตลอดเวลา มีทั้งปัญหาการพัฒนางาน ปัญหาที่ไม่สามารถคาดคิดมาก่อน ปัญหาความขัดแย้งระหว่างบุคคลในหน่วยงาน นักบริหารจึงต้องเป็นนักบริหารปัญหา สู้กับปัญหาและสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว และให้เกิดความไว้วางใจ (Trust) ผู้บริหาร

3.3 บทบาทนักจัดสรรทรัพยากร (Resource Allocation Role) ความเป็นธรรมเป็นเรื่องสำคัญและละเอียดอ่อน ผู้บริหารจึงต้องเป็นนักจัดสรรทรัพยากรบุคคล เงิน วัสดุอุปกรณ์ และรางวัล รวมทั้งผลตอบแทนที่เป็นธรรม และจูงใจในทางสร้างสรรค์ให้เกิดกับบุคคลในองค์กร อย่างเป็นธรรม

การตัดสินใจเป็นบทบาทสำคัญของผู้บริหารระดับสูง  ต้องตัดสินใจตลอดเวลาในกระบวนการบริหาร  ผลการตัดสินใจจะมีผลกระทบต่อองค์กรและบุคคล  และบางทีกลับส่งผลกระทบสะท้อนกลับมายังผู้บริหารระดับสูง  จึงจำเป็นต้องชัดเจนในข้อมูลก่อนการตัดสินใจ 
ทำการตรวจสอบข้อมูล และการแลกเปลี่ยนข้อมูล รวมทั้งมีความชัดเจนในบทบาทของงาน  และมองผลให้ตลอดว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นภายหลังการตัดสินใจ  โรเจอร์และเบลนโค (Rogers and Blenko, 2006:57) กล่าวว่า กฎข้อแรกของการตัดสินใจที่ดี คือ “ต้องตัดสินใจให้ตรงกับคนที่ตรงกับระดับขององค์กร” กล่าวง่าย ๆ ก็คือ การตัดสินใจให้ตรงกับคนและความชัดเจน ด้วยความรวดเร็ว

ความรวดเร็วในการตัดสินใจถือว่าเป็นหัวใจสำคัญของความสำเร็จที่ได้รับการยอมรับ  แมนคินส์และสตีล (Makins and Steele. 2006, P.76-78) กล่าวเป็นเชิงเร่งรัดการตัดสินใจ เพราะจะช้าเกินไปในยุคการแข่งขันว่า แผนกลยุทธ์ไม่มีประโยชน์ถ้าไม่ตัดสินใจนำไปใช้หยุดโดยกล่าวเชิงประชดว่า ทำแผนเริ่มต้นตัดสินใจ (top making plans, Start making decisions) การตัดสินใจที่รวดเร็ว และถูกต้องจะช่วยสร้างความเชื่อมั่นให้กับบุคคลทั้งภายในและภายนอกทำให้องค์กรได้รบความเชื่อถือ ยิ่งในยุคปัจจุบันการตัดสินใจที่รวดเร็วจะเป็นที่พึงพอใจของทุกฝ่าย

สมรรถนะของผู้บริหารในระดับสูงในอนาคต

            สำนักงาน ก.พ. ได้ศึกษาหาคุณลักษณะและทักษะเฉพาะของข้าราชการไทย  พบว่ามีคุณลักษณะ 11 ประการ คือ

            1.  ทักษะในการใช้ความคิด  หมายถึง การคิดอย่างมีวิสัยทัศน์  คิดกว้าง มองไกล  สอดคล้องกับสถานการณ์ และเป็นไปในแนวรุก  และมองผลสะท้อนกลับชัดเจน

            2.  การทำงานให้บรรลุผลสัมฤทธิ์  หมายถึงการทำงานที่มุ่งเป้าหมาย  และทำงานให้บรรลุตามเป้าหมาย  กล่าวคือ มีประสิทธิผล และประสิทธิภาพในการทำงาน  ด้วยความรับผิดชอบ ที่ให้สำเร็จตามเวลา หรือก่อน เวลาที่กำหนด

            3.  การบริหารทรัพยากรอย่างคุ้มค่า  หมายถึง  บริหารทรัพยากรทุกชนิดในองค์กร  ตั้งแต่  บุคลากร  อาคารสถานที่ วัสดุอุปกรณ์ต่าง ๆ อย่างประหยัดให้คุ้มค่าและเกิดประโยชน์สูงสุด

            4.  ทักษะในการสื่อสาร  หมายถึง  ความสามารถในการสื่อสารทั้งภายในองค์กร และภายนอกองค์กร  ได้อย่างมีประสิทธิภาพ  โดยใช้หลักการของการจัดการความรู้ (Knowledge management) ในการแลกเปลี่ยนความรู้เพื่อพัฒนาศักยภาพขององค์กร สร้างความเข้าใจในเป้าหมายขององค์กร  รักองค์กร และสนับสนุนองค์กรให้ก้าวหน้า สร้างเป็นความรู้ในองค์กร (Embed Knowledge)

            5.  ความน่าเชื่อถือและไว้วางใจ หมายถึง  ความซื่อสัตย์ สุจริต  ไม่เรียกและรับสินบนด้วยกรณีใด ๆ

            6.  การมุ่งเน้นให้บริการต่อประชาชน  หมายถึง  การให้ความช่วยเหลือ และให้บริการประชาชน  ด้วยความรวดเร็ว  ฉับไว  ด้วยความเสมอภาคและเท่าเทียมกัน

            7.  จริยธรรมและคุณธรรม หมายถึง  การมีจริยธรรมและคุณธรรมสำหรับผู้บริหาร  มีความโปรงใส  ชัดเจน ตรวจสอบได้  พูดจาสุภาพแต่งกายเหมาะสม  และไม่ประพฤติเสื่อมเสีย

            8.  ความรู้ความสามารถในการปฏิบัติงาน  หมายถึง  มีความรู้ความสามารถงานหน้าที่อย่างละเอียดถี่ถ้วน  เรียกว่ารู้จริง  เข้าใจงานทั้งในส่วนกว้างและส่วนลึก  เข้าถึงและพัฒนา

            9.  ความสามารถในการแก้ปัญหา  หมายถึง การไม่ถอยหนีปัญหา  สามารถแก้ไขปัญหา เฉพาะหน้าได้ดี  ไม่มองปัญหาเป็นอุปสรรคในการทำงาน กลับมองปัญหาเป็นโอกาส

            10.  การทำงานเป็นทีม  หมายถึง  การมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมงาน  มีทีมทำงาน  เป็นทีมวางแผน ทีมประชาสัมพันธ์ ทีมริเริ่มทำงาน  เป็นต้น

            11.  มีทักษะขั้นพื้นฐานด้านคอมพิวเตอร์ หมายถึง มีความรู้ทักษะในการใช้คอมพิวเตอร์  มีความสามารถในการใช้คอมพิวเตอร์พื้นฐานได้ และสามารถบริหารงานที่ต้องใช้คอมพิวเตอร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

            นอกจากสมรรถนะของผู้บริหารระดับสูงดังกล่าวแล้ว สำนักงานข้าราชการพลเรือนได้จัดทำสมรรถนะในการเลือกสรรนักบริหารระดับสูง (Senior Executive Service = SES) โดย
จะประเมิน 4 ด้าน คือ

            1.  การบริหารคน ประกอบด้วย 

                        1.1  การปรับตัวและความยืดหยุ่น  (Adaptability and Flexibility) หมายถึง ความสามารถในการปรับตัว หรือเปลี่ยนแปลงวิธีการปฏิบัติงานให้กับวัฒนธรรมขององค์กร หรือสถานการณ์ ซึ่งสามารถทำความเข้าใจ และรับฟังความคิดเห็นของบุคคลอื่น ในมุมมองที่แตกต่างกันได้

                        1.2  ทักษะในการสื่อสาร  (Communication)  หมายถึงความสามารถในการสร้างความเข้าใจ มีทักษะในการถ่ายทอดแนวคิด แนวโน้มผู้ฟัง และผู้อื่น ให้เป็นไปตามเป้าหมาย  และได้รับการสนับสนุน

                        1.3  การประสานสัมพันธ์  (Collaborativeness) หมายถึงความสามารถในการทำงานร่วมกับคนอื่นได้  ก่อให้เกิดบรรยากาศเป็นกัลยาณมิตร เข้าใจซึ่งกันและกัน  มีสัมพันธภาพที่ดีต่อกัน  สามารถประสานงานกันได้ทั้งบุคคลภายในและภายนอก

            2.  ความรอบรู้ในการบริหาร ประกอบด้วย

                        2.1 การบริหารการเปลี่ยนแปลง (Managing change)  การเปลี่ยนแปลงทำให้องค์กรก้าวหน้า  ผู้บริหารระดับสูงต้องมีความรู้ความเข้าใจหลักการและวิธีการบริหาร
การเปลี่ยนแปลงและมีกลยุทธ์นำวิธีการเปลี่ยนแปลงสู่การปฏิบัติ  และที่สำคัญมีความคิดที่จะเปลี่ยนแปลง  เมื่ออยู่ในช่วงจังหวะที่เหมาะสมด้วยการมีวิสัยทัศน์ที่ดี

                        2.2  การมีจิตมุ่งบริการ (Customer service orientation) หมายถึงการมีน้ำใจในบริการ  และมุ่งให้บริการ ด้วยความเต็มใจ  ให้ความช่วยเหลือ พยายามสนองความต้องการ  และมองผู้รับบริการให้เกิดประโยชน์สูงสุด อย่างต่อเนื่อง

                        2.3  การวางแผนกลยุทธ์  (Strategic planning) หมายถึง ความสามารถในการวางแผน  โดยรู้จักวิเคราะห์จุดแข็ง จุดอ่อน  โอกาส  และภัยคุกคาม  เพื่อกำหนดกลยุทธ์  มาจัดทำเป็นแผนที่กลยุทธ์  และนำไปสู่แผนปฏิบัติการ โครงการและงบประมาณที่สอดคล้องกัน (Alignment)

            3.  การบริหารแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ ประกอบด้วย

                        3.1  การทำงานให้เกิดผลบรรลุผลสัมฤทธิ์ (Achieving result) เป็นการปฏิบัติ- งานตามแผนงานและให้เป็นไปตามเป้าหมาย  มุ่งประสิทธิผล  และประสิทธิภาพของงาน  อย่างมีคุณภาพ

                        3.2  การบริหารทรัพยากร  (Managing resources) เป็นความสามารถในการใช้ทรัพยากรขององค์กรให้เกิดผลคุ้มค่าด้วยความประหยัด  ทั้งทรัพยากรในองค์กรและภายนอกองค์กรและคำนึงการหมดไปของทรัพยากรบางชนิด เช่น แร่ธาตุ หรือทรัพยากรที่ไม่สามารถหาทดแทนได้ 

                        3.3  ความรับผิดชอบตรวจสอบได้  (Accountability) เป็น บทบาทหน้าที่สำคัญ ที่ผู้บริหารระดับสูงต้องมีความสำนึกในบทบาทหน้าที่   ทำงานด้วยความโปร่งใส  ชัดเจน  และตรวจสอบได้ตลอดเวลา

            จากที่กล่าวมาข้างต้นจะเห็นได้ว่า  บทบาทหน้าที่ของผู้บริหารระดับสูง  คือ ความรับผิดชอบให้การทำงานให้สำเร็จ หรือบรรลุเป้าหมาย  ซึ่งหน้าที่เป็นเบื้องต้นก็คือ การทำให้องค์กรอยู่รอดได้ ในภาวการณ์แข่งขัน  ซึ่งผู้บริหารระดับสูง จึงต้องมีบทบาทและหน้าที่ตามกำหนด ในระเบียบกฎหมายที่แต่งตั้ง ซึ่งหน้าที่หลักคือการบริหารให้บรรลุเป้าหมาย ซึ่งจะต้องเกี่ยวข้องกับการบริหารตัวผู้บริหารเอง  ในด้านศักยภาพในการบริหารให้รู้จริงและบริหารได้จริง  การบริหารคนที่เกี่ยวข้องให้เกิดการประสานงานอย่างมีพลัง  และการบริหารงานในให้บังเกิดผลสูงสุด  เหนือเป้าหมายที่กำหนด

            บทบาทหน้าที่ของผู้บริหารจึงมีความสำคัญต่อองค์กร องค์กรจะเป็นอย่างไร  ขึ้นอยู่กับผู้บริหารซึ่งมีความสำคัญมาก  ร่วมกับบุคคลในทีมเสริมความเข้มแข็งซึ่งกันและกัน  “ร่วมกันเราอยู่ แยกหมู่เราตาย” ผู้บริหารระดับสูงคนเดียวจะทำอะไรไม่ได้     ต้องได้รับความร่วมมือจากผู้ใต้บังคับบัญชา  จึงต้องยอมให้ผู้ใต้บังคับบัญชา บริหารตนเองบ้าง (Managing The boss)  แบบร่วมมือกัน  อย่างมีเป้าหมาย องค์กรจะอยู่รอดแน่นอน

            ไม่มีผู้บริหารระดับสูงคนใดสมบูรณ์แบบที่สุด จงสร้างความเฉียบคมในจุดแข็งของท่าน และให้คนอื่นช่วยแก้ไขจุดด้อย

            “No leader is perfect the best ones don’t try to be – they concentrate on honing their strength and find other who can make up for their limitations” (Ancona, Malove, Orlikowski, Sege)

เอกสารอ้างอิง

มีคนทำงานจำนวนไม่น้อยที่ทำงานมาจนประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานในระดับหนึ่ง ส่วนใหญ่จะเป็นผู้บริหารองค์กรต่างๆที่มีรายได้และสวัสดิการดี มีลูกน้อง มีห้องทำงาน มีรถประจำตำแหน่ง ฯลฯ แต่เมื่อทำงานไปถึงจุดๆหนึ่งคนเหล่านี้มักจะมีความต้องการในชีวิตที่เหมือนๆกันคือ ต้องการอิสระในชีวิต ต้องการพักผ่อน ต้องการทำในสิ่งที่ชอบ ต้องการมีเวลาอยู่กับครอบครัว ฯลฯ ความคิดที่มักจะเกิดขึ้นคือ

-รู้สึกเพียงพอกับความก้าวหน้าในอาชีพแล้ว แต่หยุดไม่ได้?

-ควรจะลาออกก่อนเกษียณอายุดีหรือไม่?

-ควรจะเปลี่ยนงานไปทำงานที่มีรายได้น้อยลง แต่มีอิสระมากขึ้นดีหรือไม่?

-ควรจะนำเงินออมมาลงทุนทำอะไรเล่นๆให้พอมีรายได้บ้างจะดีหรือไม่?

คนส่วนใหญ่มักจะคิดเรื่องนี้กันเร็ว แต่....มักจะได้คำตอบก่อนที่จะตัดสินใจจริงๆจังๆช้า เพราะจิตใจโลเล ลังเล ไม่เด็ดขาด เกิดอาการกล้าๆกลัวๆ คิดไม่ออกบอกใครไม่ได้เพราะไม่รู้จะบอกใคร และยังไม่ถึงเวลาที่จะบอก จึงเก็บไว้คิดคนเดียว “คิดแล้วเก็บ”เมื่อชีวิตของงานประจำราบรื่นดี และมักจะ “เก็บมาคิด”เมื่อรู้สึกเบื่องานประจำหรือเมื่อมีปัญหากับคนหรือกับงานที่ทำอยู่ สุดท้ายผู้บริหารที่เคยมั่นใจเพราะประสบความสำเร็จในชีวิตการทำงานมาโดยตลอด อาจจะกลายเป็นคนที่ขาดความมั่นใจในตัวเอง เพราะหาคำตอบในชีวิตตัวเองไม่ได้

ผู้บริหารส่วนใหญ่เปรียบเสมือนคนที่ปีนขึ้นไปที่อยู่บนที่สูงหรือต้นไม้สูง ยิ่งปีนขึ้นไปสูงมากเท่าไหร่ ยิ่งไม่กล้ากระโดดลงมามากขึ้นเท่านั้น เพราะรู้สึกว่าความเสี่ยงเยอะกว่าคนที่ปีนขึ้นมาไม่สูง กระโดดลงไปก็ยังไม่เจ็บมาก และที่สำคัญกว่านั้นไม่ได้กระโดดลงไปเพียงคนเดียว แต่ต้องกระโดดลงไปพร้อมกับสัมภาระที่แบกติดตัวด้วย(ลูก ภรรยา สามี หนี้ หน้าตา ศักดิ์ศรี ฯลฯ) ยิ่งจะทำให้คิดแล้วคิดอีกว่าจะกระโดดลงไปดีหรือไม่ คิดไปคิดมาก็ได้แค่คิด คิดๆหยุดๆ สุดท้ายผู้บริหารบางคนก็ได้ลงจากที่สูงก็ตอนที่มีคนเอารถมารับลงไป(เกษียณอายุ) หรือมีคนเอาไม้มากระทุ้งให้กระโดดลงมา (องค์กรเชิญให้ออก ขอให้ออก หรือบีบให้ออก)

ผู้บริหารที่คิดจะออกจากงานเพื่อหาอิสระให้กับชีวิต ส่วนใหญ่มักจะมีความกังวลใจในหลายๆเรื่อง เช่น

-เคยทำงานประจำมาตลอดชีวิต แล้วจะออกไปทำอะไรที่มีรายได้ดีแต่มีอิสระมากขึ้น

-ถ้าเราไปคุยกับผู้บริหารระดับสูง(เจ้านาย) แล้วเขาจะยอมให้เราออกหรือไม่ ถ้าเขาไม่ให้ออกจะทำอย่างไร?

-กลัวว่าถ้าออกจากงานประจำไปแล้ว จะทำให้เราขาดความมั่นใจในตัวเองหรือไม่ ถ้าไม่ได้ใช้ความรู้ความสามารถไปทำอะไร เพราะเคยประสบความสำเร็จมาก่อน ตัวเราเองจะรับได้หรือไม่

-อยากจะทำงานที่มีอิสระกว่านี้ แต่ไม่แน่ใจว่ามีอาชีพอะไรบ้างที่ตอบโจทย์ชีวิตได้ทั้งรายได้แบบพอเลี้ยงชีพและมีอิสระตรงกับที่เราชอบ?

-คนในครอบครัวรู้สึกอย่างไรถ้าเราออกมาจากงานประจำ เขาจะเห็นด้วยหรือคัดค้าน?

-เราจะตอบคนรอบข้างได้อย่างไรว่าเราจะออกจากงานประจำไปทำอะไร?

-ฯลฯ

การที่ผู้บริหารขององค์กรต่างๆ มีปัญหาเรื่องการตัดสินใจว่าจะออกจากงานประจำหรือไม่นานเกินไป ทำให้เกิดผลเสียทั้งต่อตัวผู้บริหารเองและองค์กร เช่น

ทำงานไม่เต็มที่

การที่คนเราอยู่ในสภาวะของความลังเลใจไม่ตัดสินใจให้แน่ๆไปสักทางหนึ่ง แน่นอนว่าการทุ่มทำทำงานประจำในหน้าที่ก็น่าจะลดลง เพราะสมองต้องเสียเวลาไปคิดถึงเรื่องการออกหรือไม่ออกจากงานประจำ วันไหนคิดจะออกวันนั้นคงทำงานไม่เต็มที่ ทั้งๆที่องค์กรยังจ่ายเงินเดือนและผลตอบแทนเต็มที่เหมือนเดิม พูดง่ายๆคือการถ่วงเวลาของการตัดสินใจว่าจะอยู่หรือจะไป ทำให้องค์กรขาดทุนนั่นเอง

กันที่คนอื่น

การที่ผู้บริหารคิดจะออกจากงานประจำแต่ใช้เวลาคิดนาน อาจจะทำให้องค์กรเสียโอกาสในในหลายเรื่องเช่น ไม่สามารถประกาศหาคนที่เหมาะสมมาดำรงตำแหน่งแทนได้ ไม่สามารถบอกลูกน้องของหน่วยงานนั้นๆได้ว่ามีเก้าอี้ว่างพร้อมที่จะให้ลูกน้องขึ้นมาแทน ทำให้ลูกน้องที่มีศักยภาพต้องออกไปหาเก้าอี้ที่องค์กรอื่นแทนเพราะรอไม่ไหว (ไม่สามารถเดาใจได้ว่าหัวหน้าจะลุกออกจากเก้าอี้เมื่อไหร่ ได้ยินพูดเป็นปีๆแล้วว่าจะออกๆ แต่ไม่เห็นออกเสียที)

เสียโอกาสในชีวิต

เวลาที่หมดไปกับการตัดสินใจคือเวลาแห่งการสูญเสียโอกาสในชีวิต หลายคิดคิดจะออกจากงานประจำเมื่อสี่ห้าปีที่แล้ว ลองคิดดูว่าถ้าออกมาเมื่อสี่ห้าปีที่แล้ว ชีวิตคงได้โอกาสดีๆเข้ามาเยอะแล้ว เช่น ได้ทำในสิ่งที่รักสิ่งที่ชอบ ได้สุขภาพกลับคืนมา ได้เวลาที่อยู่กับครอบครัวกลับคืนมา ได้โอกาสในการเรียนรู้ชีวิตในมุมที่ไม่เคยรู้มาก่อน เพราะมัวแต่ทำงานๆๆๆ ให้กับองค์กรมาตลอดชีวิตของการทำงาน หลายคนตัดสินใจได้ก็ต่อเมื่อโอกาสเหลือน้อยหรือล่องลอยไปหมดแล้ว เช่น ตัดสินใจออกเมื่อสุขภาพแย่แล้ว ไปเที่ยวไหนก็ไม่ได้ ออกมาเมื่อหมดไฟแล้ว จะออกไปทำอะไรให้ชีวิตมีคุณค่าเพิ่มขึ้นก็ยากแล้ว

จากปัญหาทางจิตใจของการตัดสินใจลาออกหรือไม่ลาออกจากงานประจำของผู้บริหารในองค์กรต่างๆ ดังที่กล่าวมาแล้วนั้น
อยากจะแนะนำองค์กรและผู้บริหารที่คิดอยากจะออกจากงานประจำมาทำอะไรที่ตัวเองรักหรือชอบเพื่อให้กำไรแก่ชีวิต
โดยการตอบคำถามดังต่อไปนี้

ภาพชีวิตของตัวเองอีก 5 ปีข้างหน้าคืออะไร?

สิ่งแรกที่ต้องตอบให้ได้คือเรามองเห็นชีวิตในอนาคตอีก 3 – 5 ปีแล้วหรือยังว่าเราจะเป็นอย่างไร เช่น เป็นชีวิตที่ไม่ต้องตื่นเช้าไปทำงานทุกวัน อยากทำงานที่กำหนดเองได้ว่าจะทำวันไหน ช่วงไหนไม่อยากทำก็หยุดได้ อยากช่วยเหลือสังคมตามกำลังความสามารถ อยากมีเวลาอยู่กับครอบครัว อยากมีเวลาออกำลังกายทุกวัน อยากใช้ชีวิตออกไปเที่ยวต่างจังหวัดทุกสัปดาห์ ฯลฯ การที่ตอบคำถามข้อนี้ได้ชัดเจน จะช่วยให้การตอบคำถามข้อต่อๆไปง่ายขึ้น

ต้องการรายได้เพื่อดำรงชีวิตเดือนละเท่าไหร่?

เมื่อตอบได้แล้วว่าภาพฝันของชีวิตคืออะไร ก็ถามต่อว่าการใช้ชีวิตตามความฝันนั้น วันๆเดือนๆหนึ่งต้องมีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่จึงจะอยู่ได้สบายๆโดยไม่ต้องหวังเก็บออม หรือหามาเกินความจำเป็นต่อการดำรงชีวิตแบบที่ต้องการ คนบางคนที่เคยมีเงินเดือนรายได้เป็นสองสามแสน แต่พอตอบโจทย์ข้อแรกได้ ปรากฏว่าเดือนๆหนึ่งต้องการเงินเพียงไม่เกินหมื่นบาทก็ได้

ถ้านำเงินออมเพื่อการเลี้ยงชีพหลังออกจากงานมาใช้จะอยู่ได้กี่เดือนกี่ปี?

ลองถามตัวเองต่อไปว่าเงินออมที่เก็บไว้เพื่อใช้ยามเกษียณหรือออกจากงานประจำมีเท่าไหร่ สมมติว่าไม่มีรายได้อื่นเพิ่มเติมหลังจากออกจากงานประจำแล้ว และแต่ละเดือนต้องใช้เงินตามคำตอบในข้อที่สอง จะสามารถใช้เงินก้อนนี้ไปได้กี่เดือนกี่ปี ถ้าตอบว่าใช้ไปจนตลอดชีวิตก็เพียงพอ แสดงว่าหลังจากออกจากงานประจำแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีรายได้ก็ไม่เดือนร้อนและสามารถนำเงินก้อนที่เก็บออมไว้มาใช้ตามชีวิตที่ต้องการได้

แต่ถ้าเงินออมที่มีอยู่ไม่สามารถใช้ได้ไปตลอดชีวิต โจทย์ข้อต่อมาคือ แล้วเราจะหารายได้จากไหน เดือนละเท่าไหร่?

สิ่งที่ชอบและสิ่งที่อยากทำคืออะไร?

ก่อนที่จะไปตอบคำถามที่ทิ้งท้ายไว้ว่าจะหารายได้จากไหน เดือนละเท่าไหร่ ควรจะตอบคำถามข้อนี้ก่อนคือ เราชอบและอยากทำอะไร เพราะเราต้องตอบโจทย์ชีวิตที่อยากเป็น ชีวิตที่ฝันไว้ก่อน และโดยปกติแล้วสิ่งที่เราอยากทำหรือสิ่งที่เราชอบมักจะปรากฏอยู่ในภาพชีวิตในอนาคตอยู่แล้ว เช่น บางคนชอบสอนหนังสือ บางคนชอบให้คำปรึกษาผู้อ่าน บางคนชอบเขียน ฯลฯ เพราะการเริ่มต้นจากสิ่งที่เราชอบและอยากจะทำบางเรื่องอาจจะนำไปสู่รายได้ก็เป็นไปได้

คิดว่าสามารถหารายได้จากสิ่งที่อยากทำหรือสิ่งที่ชอบได้หรือไม่มากน้อยเพียงใด?

ลองประเมินดูว่าถ้าเราได้ทำในสิ่งที่เราชอบหรืออยากจะทำ คิดว่าน่าจะพอหารายได้บ้างหรือไม่ ถ้าหาได้ คิดว่าน่าจะได้เดือนละประมาณเท่าไหร่ เช่น ถ้าออกไปรับจ๊อบเป็นที่ปรึกษาบริษัทเล็กๆเดือนละหมื่นสองหมื่นน่าจะเป็นไปได้หรือไม่ หรือถ้าชอบสอนหนังสือก็ลองคิดดูว่าถ้าจะออกไปเป็นวิทยากรบรรยายหรือเป็นอาจารย์สอนพิเศษในสถาบันการศึกษา น่าจะเป็นไปได้หรือไม่ และน่าจะมีรายได้เดือนละเท่าไหร่ ฯลฯ

คนรอบข้างเราคิดอย่างไรกับเป้าหมายชีวิตของเรา?

เมื่อคิดในทุกแง่ทุกมุมแล้ว สิ่งสำคัญก่อนที่จะตัดสินใจคือ ควรจะนำเรื่องที่เราคิดทั้งหมดไปให้สภา(ครอบครัว) ผ่านความเห็นชอบเสียก่อน เพราะสมาชิกครอบครัวคือผู้ที่มีส่วนอย่างมากในการสนับสนุนหรือท้วงติงในประเด็นที่เราอาจจะคิดไม่ถึง สมาชิกบางคนในครอบครัวต้องการเวลาจากเรามากกว่าเงินทอง สมาชิกบางคนในครอบครัวต้องการให้เรามีความสุขทำในสิ่งที่รักทำในสิ่งที่ชอบมากกว่าเวลาที่ได้อยู่กับเรา

สรุป ผู้บริหารคนไหนที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ลูกๆเรียนจบหมดแล้ว เงินทองที่เก็บไว้เพียงพอแล้ว มีทรัพย์สินเพียงพอแล้ว อยากจะหาอิสระให้กับตัวเอง อยากจะทำในสิ่งที่รัก ไม่อยากฝืนรักในสิ่งที่กำลังทำอยู่ในปัจจุบัน ก็ลองคิดพิจารณาดูให้ถ้วนถี่ก่อนที่จะตัดสินใจอยู่ต่อจนเกษียณอายุหรือจะออกมาจากงานประจำในเวลาที่เหมาะสม ไม่ต้องนั่งดองนั่งแช่ความคิดความรู้สึกให้เสียเวลาเปล่า การก้าวออกมาตามหาฝันสุดท้ายในบั้นปลายของชีวิตใครออกมาก่อนก็ได้หาสุขใส่ตัวก่อน ใครออกมาหลังก็เหลือเวลาให้หากำไรให้ชีวิตน้อยกว่าคนอื่น และในขณะเดียวกันคนที่พร้อมทุ่มเททำงานในตำแหน่งที่เราเคยนั่งอยู่ก็จะได้ไม่เสียเวลาตามหาฝันของตัวเอง ยิ่งเราลุกเช้า คนรุ่นต่อๆไปก็ต้องเสียเวลาในชีวิตไปกับเราด้วยเช่นกัน ที่เขียนมาทั้งหมดนี้ไม่ต้องการยุยงให้ผู้บริหารในองค์กรต่างๆ ลาออกกันมาทั้งหมด แต่กำลังจะบอกเฉพาะคนที่คิดจะลาออก แต่ยังตัดสินใจไม่เด็ดขาดเท่านั้น ว่าถ้าคิดจะออกก็ต้องตัดสินใจให้รอบคอบและใช้เวลาไม่นาน เพราะการคิดและยังไม่ล้มเลิกความคิดจะออกจากงานนั้น ยิ่งนานวันยิ่งจะทำให้เสียหายทั้งต่อตัวเองและองค์กร

การจัดการธุรกิจด้วย โดยจะเปรียบเสมือนการที่ผู้บริหาร ยิ่งอยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ ยิ่งจะรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นเรื่อย จนบางครั้งถึงกับรู้สึกคล้ายกับว่า โดนปล่อยเกาะไม่มีใครสนใจ

แต่บางท่านยังอาจจะรู้สึกว่า ผู้บริหารไม่น่าจะเหงาหงอยอย่างที่กล่าว เนื่องจากมักจะแวดล้อมไปด้วย ลูกน้องใต้บังคับบัญชามากมาย ที่คอยจะเอาใจใส่ดูแลสารพัด แต่ความโดดเดี่ยวที่กล่าวถึงนี้ เป็นความโดดเดี่ยวทางการบริหารจัดการ แม้ว่าจะแวดล้อมด้วยคนมากมายนี้ มิใช่ว่าจะช่วยสนับสนุนการทำงานของผู้บริหารได้ กลับกลายเป็นว่าคนเหล่านี้มักมิได้ให้ข้อมูลที่แท้จริงเกี่ยวกับปัญหา และจุดบกพร่องในการดำเนินงานในกิจการ ได้อย่างที่ควรจะเป็น หนำซ้ำมักจะคอยปกปิดข้อมูล ปัญหาของการทำงานของตนเองด้วย เพราะไม่อยากให้เข้าถึงหูของผู้บริหารนั่นเอง

ในแง่นี้อาจจะขัดกับเรื่องซุบซิบนินทา เรื่องพวกนี้ยิ่งเลวร้ายไปทางลบเท่าไร ก็จะยิ่งกระจายข่าวกันเร็วเท่านั้น ทุกคนก็มักจะอยากพูดเรื่องชาวบ้าน แต่หากเป็นผลการทำงานที่ไม่ดีในหน่วยงานของตน หัวหน้าหรือบุคลากรในหน่วยงาน ก็ยิ่งจะพยายามปกปิดให้มากที่สุด จนหลายครั้งเรื่องแดงออกมาก็เมื่อเวลาผ่านไปหลายปีแล้ว หรือจนกระทั่งเปลี่ยนหัวหน้าผู้ดูแลหน่วยงานนั้นๆ ใหม่ นั่นแหละผู้บริหารระดับสูงถึงจะทราบ ก็มักจะล่วงเลยไปจนเกิดผลเสียหายไปแล้ว

สภาวะนี้จะเกิดสภาวะที่เรียกว่า expectation gap หรือช่องว่างทางความคาดหวัง โดยผู้บริหารก็คาดว่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่แวดล้อม จะคอยให้ข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งแง่ดีแง่ร้ายของการทำงานในกิจการ ส่วนลูกน้องนั้นกลับพยายามจะให้ข่าวสารเฉพาะแง่ดีของตนเอง แต่จะเหยียบเรื่องทางลบไว้ให้มากที่สุด จนเกิดเป็นช่องทางดังกล่าวนี้เอง และที่แย่ก็คือจะนำผู้บริหารไปสู่การตัดสินใจผิดพลาดไปในอนาคตได้

ผู้บริหารจึงต้องพยายามจะปิด "ช่องว่าง" นี้ลงให้ได้ เพื่อที่จะไม่รู้สึกเหมือนถูกโดดเดี่ยว ทิ้งขว้างไว้บนหอคอยงาช้าง ไม่สามารถรับรู้ข้อมูลอะไรที่ถูกต้องได้อย่างทันท่วงทีเลย ซึ่งมีเทคนิคที่น่าสนใจหลายประการ ดังต่อไปนี้ครับ

แรกเริ่มเลยก็คือ ต้องสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมให้กับตนเองเสียก่อน โดยคัดเลือกบุคคลที่อยู่รายรอบ ให้มีคุณลักษณะกล้าคิด กล้าทำ กล้าเผชิญหน้ากับความจริง โดยเฉพาะพวกที่รายล้อมนั้นไม่ควรจะเป็นพวกที่ passive เสียหมด นั่นคือ พวกที่ดีครับพี่ ได้ครับท่าน เห็นด้วยครับผม อย่างเดียว นับว่าไม่ควรจะนำมาเป็นแขนขาในการทำงานร่วมกัน ไม่เพียงแค่จะไม่ได้อะไรใหม่จากลูกน้องเหล่านี้ แต่ยังทำให้ผู้บริหารได้ข้อมูลผิดๆ อยู่ตลอดเวลา จะนำสู่การตัดสินใจที่พลาดไปได้ในอนาคต นับว่าอันตรายต่อกิจการในระยะยาวเป็นอย่างยิ่ง เสมือนตาบอดคลำช้าง ไม่มีผิดทีเดียว ดังนั้นหากลูกน้องที่แวดล้อมไม่มีคุณภาพ ท่านก็มีแนวโน้มจะถูกโดดเดี่ยวได้อย่างง่ายดาย

ประการที่สอง คือ ต้องพยายามฝ่าวงล้อมอรหันต์ออกไปให้ได้ เมื่อไม่อยากถูกจองจำอยู่บนหอคอยงาช้าง ก็อย่าอยู่แต่ในหออย่างเดียว ต้องออกไปเปิดโลกทัศน์รับสิ่งใหม่ๆ ภายนอกออฟฟิศส่วนตัวของตนเองบ้าง

แม้หลายครั้ง กิจการไฮเทคจะมีเทคโนโลยีการสื่อสารใหม่ๆ มาช่วยให้ผู้บริหาร ทราบผลการดำเนินงานของทุกๆ หน่วยงานต่างๆ แต่อย่างไรก็ตามนอกเหนือจากข้อมูลที่เป็นตัวเลขและตัวหนังสือแล้ว สิ่งที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนกว่ากันคือ บรรยากาศการทำงานในกิจการ การที่ผู้บริหารจะออกไปปฏิสัมพันธ์ พบปะ พูดคุย และรับรู้ข้อมูลข่าวสารจากลูกน้องแบบไม่เป็นทางการด้วย นับว่าเป็นเทคนิคที่ทรงประสิทธิผลอย่างมาก

โดยอาจจะคล้ายคลึงกับแนวคิดของการจัดการแบบเดินไปรอบๆ (managing by walking around) นั่นคือ ไม่อยู่แค่ในออฟฟิศส่วนตัวของตนเท่านั้น แต่ต้องฝ่าวงล้อมออกมาพบปะกับลูกน้องคนอื่นๆ ในองค์กรด้วย เพราะไม่ว่าการปฏิสัมพันธ์กันนั้นจะเป็นแบบทางการหรือไม่เป็นทางการก็ตาม ก็สามารถที่จะช่วยสร้างความไว้วางใจและเชื่อใจระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง และเมื่อเกิดความรู้สึกทางบวกระหว่างกันขึ้น ลูกน้องก็จะส่งผ่านข้อมูลที่ถูกต้องทันเวลาให้กับผู้บริหาร

รับรู้และตัดสินใจได้ทันท่วงที ไม่ต้องเก็บไว้รายงานเฉพาะตามสายการบังคับบัญชาเท่านั้น

นอกจากนี้ยังทำให้ผู้บริหารได้สัมผัสกับสภาพการทำงานและปัญหาที่เกิดขึ้นหน้างานจริงๆ ของลูกน้อง ส่งผลให้เกิดความเข้าใจลูกน้องอย่างแจ่มแจ้งมากขึ้น ทำให้การตัดสินใจต่างๆ ไม่ละทิ้งความต้องการของลูกน้องไว้เบื้องหลัง สร้างขวัญและกำลังใจได้มากทีเดียว

ประการสุดท้าย คือ ต้องปรับลักษณะพฤติกรรมความเป็นผู้นำของตนเอง ให้เปิดรับต่อสิ่งรอบตัวมากขึ้น และมีบุคลิกภาพที่เป็นมิตรต่อทุกผู้คนที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะกับลูกน้องใต้บังคับบัญชาทั้งหลาย ซึ่งหากท่านดูน่ากลัว ไม่น่าเข้าใกล้ ก็เท่ากับเป็นการผลักดันคนรอบข้างให้ออกห่างตัวท่านมากขึ้น และยิ่งทำให้ข้อมูลทั้งหลายยากที่จะมาถึงตัวของท่านด้วย

พฤติกรรมของผู้บริหารในการทำงานอาจจะต้องปรับเปลี่ยนไป ให้ลูกน้องเห็นว่าผู้บริหารรู้สึกดีกับการได้รับข้อมูลทุกอย่าง อย่างตรงไปตรงมาและทันท่วงที แม้ว่าหลายครั้งจะเป็นข้อมูลในเชิงลบมากๆ ก็ตาม และก็ต้องแสดงให้เห็นว่า ให้ความสำคัญอย่างมากต่อการแสดงความคิดเห็นของบุคลากรทุกคน โดยอาจจะมีการตั้งคำถามกับลูกน้อง ในรูปแบบที่แตกต่างออกไป เพื่อให้ได้รับข้อมูลและความคิดเห็นเพิ่มมากขึ้น

อาทิ แทนที่จะถามเพียงว่า ใช่หรือไม่ แต่อาจจะปรับไปถามว่า ทำไม เหตุใด หรือหากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจะรับมืออย่างไร เป็นต้น ซึ่งก็จะทำให้ผู้บริหารได้รับข้อมูลต่างๆ มากขึ้นมากทีเดียว ทั้งยังเป็นการกระตุ้นให้บุคลากรเกิดความกล้าคิด กล้าทำ และกล้าที่จะแสดงออกต่อผู้บริหารมากขึ้น สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่จะสร้างประโยชน์ต่อผู้บริหารและกิจการในระยะยาวทั้งสิ้น

อย่างไรก็ตามที่กล่าวมาทั้งหมด มิใช่ว่า

ผู้บริหารทุกท่านจะประสบปัญหาความโดดเดี่ยวเดียวดาย แต่มักจะเป็นความเสี่ยงที่มองไม่เห็น และส่วนใหญ่มักจะไม่ทราบ จนกว่าปัญหาจะสะสมจนสะท้อนภาพที่ค่อนข้างรุนแรงออกมา จึงค่อยตระหนักว่า ผู้บริหารถูกทิ้งให้อยู่อย่างหงอยเหงา โดยขาดข้อมูลความรู้อย่างแท้จริง ซึ่งก็ต้องใช้เวลาในการแก้ไขยากขึ้นมากเช่นกัน

ที่มา : ประชาชาติธุรกิจ 

"อาจเป็นเพราะผู้บริหารหลายคนชอบบ่นกันนักว่าไม่ค่อยมีเวลา เนื่องจากงานประจำรัดตัวเสียเหลือเกิน จนทำให้ ไลฟ์สไตล์ของชีวิตบางส่วนหดหายไป"

ทั้งในเรื่องของการพักผ่อนหย่อนใจ

ทั้งในเรื่องของรสนิยมส่วนตัว

รวมไปถึงเรื่องการให้เวลากับครอบครัว

ซึ่งมองเผินๆ เหมือนเรื่องดังกล่าวไม่เกี่ยวอะไรกับการบริหาร แต่จริงๆ แล้วกลับเกี่ยวข้องกันอย่างแยกไม่ออก เพราะอย่างที่ทุกคนทราบ เมื่อวันหนึ่งที่คนคนหนึ่งก้าวเข้ามาเป็นผู้บริหาร

ภาระแห่งการงานต้องเพิ่มเข้ามาอย่างช่วยไม่ได้

ทั้งในเรื่องของการประชุมและวางแผน

ทั้งในเรื่องของการสรรหากลยุทธ์

รวมไปถึงวิธีการบริหารจัดการทรัพยากรบุคคล

ดังนั้น หากผู้บริหารไม่มีการบริหารเวลาที่ดี เขา และเธอเหล่านั้นก็จะพลาดสิ่งสำคัญให้กับชีวิตตัวเอง ซึ่งสิ่งต่างๆ ที่ผู้บริหารชอบบ่นเสมอว่า... ไม่ค่อยมีเวลา

จึงเข้าหู "อภิวุฒิ พิมลแสงสุริยา" ที่ปรึกษาด้านการพัฒนาบุคลากรและการพัฒนาองค์กรอยู่เสมอ จนทำให้เขาตั้งข้อสังเกตว่า...คำว่าไม่มีเวลา แท้จริงแล้ว เป็นความผิดพลาดในเรื่องของการบริหารเวลานั่นเอง

หาใช่เป็นความผิดของงานไม่ !

เพราะงานก็ยังดำรงคงอยู่ตามปกติ แต่คำว่ามีเวลา กับไม่มีเวลา ขึ้นอยู่กับผู้บริหารคนนั้นๆ ว่าจะจัดสรรเวลาได้หรือเปล่า ?

ซึ่งเรื่องนี้ "อภิวุฒิ" อธิบายว่า...ผมทำงานในฐานะที่ปรึกษาให้กับผู้บริหารหลายท่าน เป็นที่น่าสังเกตว่าตั้งแต่ต้นปีที่ผ่านมาผมมักได้ยินผู้บริหารเหล่านั้นบ่นหนาหูขึ้นเรื่อยๆ ว่า...ยุ่งเหลือหลายจนแทบไม่มีเวลา

"โดยเฉพาะในช่วงนี้ที่เศรษฐกิจ สังคม และการเมือง ดูโกลาหลไปหมด รัฐบาลก็ยังไม่รู้จะเอายังไง หุ้นก็ขึ้นๆ ลงๆ ประมาณสามวันดีสี่วันไข้ ดอกเบี้ย ราคาน้ำมัน ราคาทองคำล้วนปรับตัวขึ้นกันเป็นว่าเล่น เหลือสิ่งเดียวที่ยังไม่ขึ้นและคิดว่าคงยังไม่ขึ้นไปอีกนานคือเงินเดือน"

"เพราะฉะนั้น ในเรื่องนี้ ผมจึงขอตอบแบบตรงๆ ชนิดไม่อายเลยว่า จริง ๆ แล้วการบริหารเวลาไม่ได้มีสูตรลับอะไรที่วิเศษวิโสไปกว่าคนอื่นเลย เพียงแต่อาจจะโชคดีหน่อยตรงที่เข้าใจเรื่องของเวลามากกว่าคนอื่น เพราะรู้จักกับเวลามานาน"

"ดังนั้น พอมีคนถามเรื่องเวลาทีไร จึงทำให้ต้องย้อนคิดถึงอดีตทุกครั้งไป เพราะตอนเด็กๆ ก็เคยพูดเคยบ่นอย่างนี้เหมือนกันว่าไม่มีเวลา"

"จำได้ว่า ครูคนแรกที่สอนเรื่องเวลาให้ผมคือคุณแม่นี่เอง ท่านเคยบอกผมว่า จริงๆ แล้วทุกคนมีเวลาเท่ากันคือคนละ 24 ชั่วโมง ไม่มีใครมีมากกว่า และไม่มีใครมีน้อยกว่า แต่ตอนนั้นยังเด็กอยู่เลยไม่เข้าใจ"

"แต่พอโตขึ้น ผ่านโลกมาเยอะขึ้น จึงเข้าใจมากขึ้นว่า จริงๆ แล้วคุณแม่ท่านพูดถูก คนทุกคนมีเวลาเท่ากันจริงๆ ไม่มีใครเลยที่ผมรู้จักหรือเคยรู้จักที่มีเวลาวันละ 23 ชั่วโมง และไม่มีใครเลยที่ผมรู้จักหรือเคยรู้จักที่มีเวลาวันละ 25 ชั่วโมง ทุกคนมี 24 ชั่วโมงเท่ากันหมด แต่สิ่งที่น่าสนใจอยู่ที่ว่า ทำไมบางคนทำบางอย่างได้มากกว่าบางคน ทำไมเขาถึงหาเวลาได้"

เหตุนี้เองจึงทำให้ "อภิวุฒิ" จึงมองว่าคนที่ชอบบ่นว่าไม่ค่อยมีเวลา แท้จริงแล้วเป็นการแก้ตัวมากกว่า

"ผมคิดอย่างนั้นนะ ผมว่าเป็นคำแก้ตัวที่เอาไว้หลอกตัวเอง ถ้าว่ากันตามจริง คนที่ชอบอ้างว่าไม่มีเวลาที่จะทำเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เป็นเพราะเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นๆ น้อยกว่าเรื่องอื่นๆ ต่างหาก ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีเวลา" ยกตัวอย่างเช่น หลายๆ คนมักบอกกับตัวเองว่า ไม่มีเวลาไปออกกำลังกาย ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นเรื่องสำคัญและจำเป็น แต่ก็ไม่มีเวลา ที่ถูกแล้วต้องพูดว่าเขาให้ความสำคัญกับการออกกำลังกายน้อยกว่าการเอาเวลาไปทำกิจกรรมอื่นๆ จึงไม่มีเวลาให้กับการออกกำลังกายนั่นเอง"

"ลองจินตนาการดูว่า ถ้าหากคนคนเดียวกันนี้ไปหาหมอ แล้วหมอบอกว่า ถ้าเขาไม่ออกกำลังกายเขาจะต้องตายภายใน 3 วัน คุณเชื่อผมไหมว่า เขาจะมีเวลาออกกำลังกายขึ้นมาในทันที เพราะการออกกำลังกายจะมีลำดับความสำคัญที่สูงขึ้น และแซงหน้ากิจกรรมอื่นๆ ทั้งหมด"

"ดังนั้น การที่เขามีเวลาให้กับการออกกำลังกาย ไม่ใช่เพราะว่าเขามีเวลาเพิ่มมากขึ้นอีกหนึ่งชั่วโมงเป็น 25 ชั่วโมงต่อวัน เขายังคงมีเวลา 24 ชั่วโมงเท่าเดิม เท่ากับตอนที่เขาเคยพูดว่าไม่มีเวลาจริงมั้ย"

"ผมจึงอยากจะบอกว่า การบริหารเวลาไม่มีอยู่จริง เพราะเราบริหารเวลาไม่ได้เนื่องจากเวลามีอยู่เท่าเดิม บริหารอย่างไรก็มีเท่าเดิม ดังนั้นที่ถูกแล้วต้องใช้คำว่าบริหารลำดับความสำคัญ หรือที่ฝรั่งเรียกว่า managing priorities ของกิจกรรมที่มีเพื่อใส่ลงไปในเวลาที่มีอยู่อย่างจำกัดให้ได้ต่างหาก"

เหตุนี้เอง "อภิวุฒิ" จึงมองว่าการบริหารลำดับความสำคัญจึงเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง

"ผมเชื่ออย่างนั้นจริงๆ การบริหารลำดับความสำคัญของกิจกรรมให้มีประสิทธิภาพ จะต้องเริ่มต้นจากการที่ต้องเข้าใจก่อนว่ากิจกรรมต่างๆ ที่ผ่าน เข้ามาในชีวิตของคนเรานั้น แบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ๆ คือเรื่องด่วนกับ เรื่องสำคัญ เรื่องบางเรื่องด่วนแต่ไม่สำคัญ และเรื่องบางเรื่องสำคัญแต่ไม่ด่วน"

"ในขณะที่บางเรื่องก็ทั้งด่วนทั้งสำคัญ และคนเราส่วนใหญ่ใช้เวลาไปกับเรื่องด่วนมากกว่าเรื่องสำคัญ คนเราจึงพลาดโอกาสที่จะทำอะไรหลายๆ อย่างที่สำคัญๆ ในชีวิต เพียงเพราะเขาไม่เข้าใจเรื่องเวลา"

"เพราะในชีวิตของเรามีเรื่องสำคัญบางเรื่องที่เดิมทีอาจไม่ด่วน แต่มีเงื่อนเวลากำหนดไว้ ดังนั้นเมื่อเวลาผ่านไป เรื่องนั้นก็จะค่อยๆ เลื่อนลำดับความสำคัญขึ้นมา เพราะเวลาที่กำหนดไว้งวดเข้ามาทุกที เช่น ผมมีเพื่อนหลายคน ที่บอกผมว่า ปีนี้จะกรอกใบเสียภาษีที่จะยื่นกรมสรรพากรให้เสร็จตั้งแต่ต้นปี เพราะขี้เกียจมาเร่งเอาวันสุดท้ายเหมือนที่ผ่านๆ มา แต่จนแล้วจนรอดพวกเขาก็ยังไม่ได้ทำ ซะทีเพราะไม่มีเวลา"

"แต่เนื่องจากการยื่นแบบเสียภาษีมีกำหนดเวลาไว้ชัดเจน เขาจึงค่อยๆ เลื่อนสถานะความสำคัญ ของตัวมันเองขึ้นมา จนกระทั่งวันสุดท้ายมาถึง เพื่อนผมเหล่านั้นทุกคนก็ตัดสินใจยุติการกระทำอื่นๆ ทุกอย่าง และหันมาทุ่มเทให้กับการกรอกแบบฟอร์มเสียภาษีอย่างขะมักเขม้น แล้วเขาก็กลับเข้าสู่วังวนเดิมเหมือนเช่นทุกปีที่ผ่านมา คือมาเร่งเอาวันสุดท้าย"

"แต่อย่าลืมว่า หลายๆ เรื่องในชีวิตของคนเรา ไม่ได้มีกำหนดเวลาไว้ชัดเจนแน่นอน จึงไม่สามารถใช้เวลาที่ผ่านไปเป็นเสมือนนาฬิกาปลุกที่คอยเตือนเราให้ลุกขึ้นมาจัดการกับเรื่องนั้นๆ เหมือน อย่างกรณีเอกสารเสียภาษีที่เล่าไป ตัวอย่างเช่น หลายๆ คนคิดว่าอยากมีเวลาให้กับครอบครัวและลูกๆ หรือคุณพ่อคุณแม่มากขึ้น แต่ติดปัญหาเรื่องไม่มีเวลา"

"จึงยังไม่ได้ทำอะไรอย่างที่อยากทำซะที และเนื่องจากเรื่องเหล่านี้ไม่มีช่วงเวลากำหนดไว้ตายตัวว่าต้องทำเมื่อไร จึงไม่เคยเลื่อนลำดับความสำคัญของตัวเองขึ้นมาให้ได้ทำ จนกระทั่งสายไปนั่นเอง จึงมานึกเสียดายเวลาที่ผ่านไปที่ไม่ได้ลงมือทำเรื่องบางอย่างที่ควรทำ"

"เพราะฉะนั้น ถ้าถามผมว่า มีวิธีการบริหารเวลาอย่างไร ขอตอบย้ำอีกครั้งว่า ผมไม่ได้บริหารเวลาหรอก เพราะผมทำอะไรกับเวลาไม่ได้เลย แต่ผมบริหารความสำคัญของกิจกรรมที่ผมมีมากกว่า เพราะผมเรียนรู้ว่าผู้ที่ประสบความสำเร็จเขาไม่ได้ทำและไม่สามารถทำทุกอย่างได้ เขาเลือกทำในสิ่งที่สำคัญและควรทำต่างหาก"

"ดังนั้น ถ้าคุณคิดอยากจะทำอะไรสักอย่างไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับงานหรือเรื่องส่วนตัว แต่ไม่มีเวลา จงอย่าให้อภัยและอย่าหลอกตัวเองอีกต่อไปเลย จริงๆ แล้วไม่ใช่คุณไม่มีเวลาหรอก แต่เป็นเพราะคุณให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นๆ น้อยไปนั่นเอง"

คงจะจริง เพราะอย่างที่ทราบ เวลาอยู่ในตัวคุณ หากคุณจัดสรรเวลาให้ถูกต้อง คุณก็จะมีเวลาอีกมากมายที่จะทำให้ทั้งงานและชีวิตส่วนตัวมีความสุขเพิ่มขึ้น

ข้อมูลจาก นสพ.ประชาชาติธุรกิจ

คน เราทำงานก็ย่อมมุ่งหวังที่จะก้าวหน้าในอาชีพการงานได้เลื่อนขั้นเลื่อน ตำแหน่ง เป็นที่ยอมรับจากเพื่อนร่วมงาน หัวหน้างาน ว่ามีความสามารถ ความตั้งใจ มุ่งมั่นทุ่มเทในการทำงานอย่างเต็มที่ ความคาดหวังต่างๆ เหล่านี้ทำให้พวกเขา ซึ่งอาจรวมถึงตัวคุณด้วย หายใจเข้าเป็นงาน หายใจออกก็เป็นงาน กินข้าวยังคุยเรื่องงาน อาบน้ำก็ยังคิดเรื่องงาน ชีวิตมีแต่งาน จนลืมไปว่า การทำงานเป็นเพียงบทบาทหนึ่งของชีวิตเท่านั้น ปกติเราทำงานวันละ 8 ชั่วโมง ที่เหลือจากนั้น เรามีบทบาทเป็นลูก เป็นแม่ เป็นเพื่อน เป็นแฟน เป็นอะไรอีกตั้งหลายอย่าง ของใครอีกตั้งหลายคน ถึงเวลาแล้วที่หนุ่มสาวทำงานที่มีพลังมากมาย มีไฟฝันสู่ความสำเร็จจะหันกลับมามองรอบๆ ตัวบ้างว่าชีวิตอีกส่วนหนึ่งนั้น ก็ต้องการการดูแลเช่นกัน

          มาจัดเวลาตัวเองเสียใหม่เพื่อสร้างความสมดุลให้กับชีวิตกันเถอะ

    * จดบันทึกสิ่งที่คุณจะทำใน 1 สัปดาห์ไม่ ว่าจะเป็นเรื่องงาน หรือเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับงาน จัดลำดับความสำคัญของสิ่งที่ต้องทำ และสิ่งที่คุณอยากจะทำ จากนั้นค่อยๆ ตัดสิ่งที่คุณไม่อยากทำและไม่มีเวลาทำออกไป แต่ถ้าคุณไม่มีอำนาจในการตัดสินใจ ให้ลองปรึกษาหัวหน้างานของคุณดู เช่นในเรื่องของโปรเจ็กต์พิเศษที่เพื่อนร่วมงานของคุณขอให้คุณเป็นหัวหน้า ทีม ถ้าหากคุณรู้สึกว่างานในมือคุณโอเวอร์โหลดเกินไปแล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรที่จะหัดปฏิเสธเสียบ้าง เอาเวลามาใช้ในการชาร์จแบตให้กับตัวเอง จะทำให้คุณมีพลังในการทำงาน และมีความสุขกับชีวิตเพิ่มขึ้น

    * อย่าละเลยสิทธิประโยชน์ที่บริษัทให้ถ้า บริษัทของคุณให้สิทธิในการยืดหยุ่นเรื่องชั่วโมงการทำงาน คุณก็ควรให้โอกาสตัวเองได้ยืดหยุ่นบ้าง ให้ชีวิตได้ผ่อนคลาย ไม่ตึงเครียด และรู้สึกมีอิสระมากขึ้น ใช้สิทธิลาพักร้อนให้ครบ อย่ามัวแต่โหมงาน จนลืมให้เวลากับตัวเอง หาเวลาไปเที่ยว พักผ่อนหย่อนใจ เติมความสดใสให้กับชีวิตอีกครั้ง

    * ทิ้งเรื่องงานไว้ที่ทำงานด้วย เทคโนโลยีการติดต่อสื่อสารที่เชื่อมต่อโยงใยไปทั่วทุกที่ ทำให้เราสามารถติดต่อสื่อสารกับใครเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เมื่อหมดเวลาทำงาน นั่นคือเวลาส่วนตัวของคุณ ของครอบครัวคุณ ปิดโทรศัพท์มือถือ และปิดคอมพิวเตอร์แล้วหันมาให้เวลากับตัวเองและครอบครัวดีกว่า

    * จัดสรรเวลาให้ดีถ้า คุณจัดให้วันหยุดเป็นวันของการทำงานบ้านแล้วล่ะก็ เท่ากับว่าคุณไม่ได้พักผ่อนเต็มที่อย่างที่ควรจะเป็น จัดวันหยุดให้เป็นวันของการพักผ่อนอย่างแท้จริงกันดีกว่า เปลี่ยนมาทยอยซักรีดเสื้อผ้าทุกวัน แทนการใช้เวลาทั้งวันในวันหยุด อีกวิธีคือ จดวันสำคัญของครอบครัวลงในปฏิทิน เพื่อที่จะสามารถจัดสรร และสับหลีกเวลาทำงานได้ล่วงหน้า หมดห่วงเรื่องการติดงานในวันสำคัญของครอบครัว

    * นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอคน ที่คิดเรื่องงานอยู่ตลอดเวลา จะวิตกกังวลและนอนไม่หลับ และการนอนน้อยนี่เอง อาจส่งผลต่อความผิดพลาดในการทำงาน ดังนั้น เมื่อถึงเวลานอนให้ปล่อยหัวสมองให้ว่างๆ ไม่ต้องวิตกกังวลเรื่องงานอีกต่อไป คุณจะได้หลับสบาย เมื่อคุณรู้สึกผ่อนคลาย ตื่นขึ้นมาก็จะสดใส เริ่มงานในวันใหม่ได้อย่างมีพลัง
    * ให้เวลากับตัวเองจัด เวลาสำหรับตัวเองในทุกๆ วัน เป็นเวลาที่คุณจะทำในสิ่งที่คุณชื่นชอบ เพื่อเป็นการผ่อนคลายจากความวุ่นวายของชีวิตคนทำงาน เช่น อ่านหนังสือ ฟังเพลง ออกกำลังกาย เล่นโยคะ หรือแม้แต่การอาบน้ำ

    * ให้เวลากับกิจกรรมภายในครอบครัวกำหนด 1 วันใน 1 สัปดาห์ที่คุณจะหยุดกิจกรรมทุกอย่าง เพื่อให้เวลากับครอบครัวอย่างเต็มที่ ปิดโทรศัพท์มือถือ ปิดคอมพิวเตอร์ ปิดโทรทัศน์ ชวนกันทำกับข้าวแล้วออกไปปิกนิกกัน หรือแม้แต่ชวนกันทำกิจกรรมสนุกๆ อยู่กับบ้านไม่ต้องออกไปไหนก็ได้

    * ให้เวลากับเพื่อน การมีเพื่อนที่ดีจะช่วยให้มีกำลังใจในการทำสิ่งต่างๆ เมื่อมีปัญหาคุณจะได้มีคนที่ไว้ใจคอยรับฟังคุณ ให้คำแนะนำ และความช่วยเหลือกับคุณได้ เพราะฉะนั้นอย่าทำงานจนลืมเพื่อน หาเวลาพบปะสังสรรค์กันบ้าง เพื่อรักษาเพื่อนที่ดีเอาไว้ตลอดไป

          สร้าง สมดุลให้กับชีวิตด้วยการจัดลำดับความสำคัญของสิ่งต่างๆ สิ่งที่ควรทำ สิ่งที่ไม่ควรทำ กำหนดขอบเขตการทำงาน ให้เวลากับตัวเอง ครอบครัว และคนรอบข้าง ไม่ใช่แค่ทำเพียงครั้งคราว แต่ต้องทำให้ได้อย่างต่อเนื่องเพื่อทวงคืนชีวิตอีกส่วนหนึ่งของคุณกลับมา เสียที

A Brief look at Alice's Inferno

     

Beautifully composed music and vocals syncronized with rough heavy metal creates a spectacular mix of both beauty and beast. Alice's Inferno is just another example of goth rock and its creative ability to spellbind its audiences. Though many of the songs on this album have similar melodies and harmonies, its overall tone is well composed and expreeses great musical talent. Aside from its detriments, Alice's Inferno performs beautifully and in my opinion deserves four stars and a thumbs up. I am personally looking forward to hearing more from this group.
Do check them out!